Yoe,
We zijn reeds halverwege, wat vliegt de tijd toch. Niet dat het begint te vervelen want Myanmar (Birma) is weer een totale nieuwe ervaring. Het lijkt alsof je, ipv het vliegtuig, je een teletijdsmachine neemt, zo’n 60 jaar terug. Het begint reeds als je aankomt in de hoofdstad Yagoon. De wagens die hier rijden zijn van een totaal ander tijdperk, modellen die we zelfs niet meer herkennen en die bijgevolg in verre staat van ontbinding zijn. De stad heeft maar een paar uur elektriciteit per dag. Er is geen enkele bankautomaat te bespeuren. Van een mobiel netwerk hebben ze hier nog niet gehoord. Internet kan je net vinden, al is het wel serieus gelimiteerd, en internationaal bellen kost je meer dan een fortuin.
Eenmaal buiten de hoofdstad zie je amper nog auto’s. De modale Birmees beweegt zich daar voort met paard (of os) en kar, fiets of in het aller beste geval een versleten brommertje. Het algemene straatbeeld vertoont, buiten de ontelbare putten en bulten, vele loslopende varkens, kippen, runderen, geiten, honden, katten, ... De mensen leven er in bamboehutjes, zonder elektriciteit en/of waterleiding. Ze wassen zich nog in de bruine rivier of aan een regenput.
Het hoeft geen verder betoog dat het rondreizen in dit land tijdrovend is en een waanzinnig avontuur op zich. Een toerist is hier een zeldzaam verschijning daarom dat de mensen je aanstaren, wuiven, vragen stellen, mee op de foto willen, ...
We voelen ons net ontdekkingsreizigers.

B&B
P.s. : De foto’s en filpjes volgen van zodra dat internet weer een aanvaarbare snelheid heeft.