Naast de waanzinnige wegen en de dictatuur kan je moeilijk ontkennen dat Birma een prachtig land is. En dan hebben we het niet alleen over de 'toeristische' trekpleisters maar vooral over de gastvrijheid en vrolijkheid van de locale mensen, ondanks al hun problemen. Om enkele voorbeelden te noemen: we deden een bergwandeling onder de spontane hoede van 2 vrolijke monniken die als enigste Engelse woorden: 'happy happy' konden zeggen; 2 birmese universiteitsstudenten die hun 'beste' Engels bovenhaalden om ons mee te nemen naar een traditoneel dorpsfeest; een wanhopige schilder die ons zo dankbaar was dat we iets kochten dat hij ons ineens thuis uitnodigde en voorstelde aan zijn familie; de arme jongeman die ons na een partijtje volleybal per se wou trakteren op een drankje. Het is misschien een cliche, maar zulke gastvrijheid kennen wij spijtig genoeg niet meer in onze Westerse cultuur.
Als we de komende eindeloze busritten overleven zouden we het stof van het binnenland willen wegspoelen aan de naar het schijnt prachtige stranden van dit land.
Bye bye!

p.s.: We zijn er toch in geslaagd om bij week 25 wat sfeerbeelden te kunnen plaatsen (zie foto's). De rest zal pas volgen vanuit Bangkok, wegens de frustrerend trage internetverbinding hier.