Maleisië lichtte al een tikje van de ‘sluier’ (let op de woordspeling...) toen we de slaaptrein vanuit Bangkok namen. Vele vrouwen met hoofddoek en mannen in lange gewaden vergezelde ons naar de grens. Het geloof van de meeste maleisen, de islam, bepaalt hier duidelijk de levensstijl. Dus Brenda liet haar T-shirtjes zonder mouwen en broeken tot boven de knie even onderaan in de, intussen terug vrij lege, rugzak zitten.
Gelukkig zijn ze op de prachtige Perhentian eilandjes aan de Oostkust van Maleisië wel blote billen en buiken gewoon. Tijd dus om een kleur’ke te pakken...
Maar eigenlijk genoten we nog het meeste van de onderwaterwereld! We schaafden onze duikkennis nog wat bij, zodat we nu ook op scheepswrakken mogen duiken en tot 30m diep! Voor dit laatste moesten we trouwens een testje onderwater doen: Schrijf ‘Matahari’ achterstevoren op. Aan de oppervlakte van het water, beiden geen probleem. Op een diepte van 30m onder water, vond Bruno deze opdracht niet meer leuk en schreef ipv irahatam gewoon matahari. Maar toen hij dit achteraf hoorde, was hij ervan overtuigd dat hij het wel omgekeerd had geschreven... Maar eigenlijk viel Bruno’s gekheid nog mee, sommige duikers geven op die diepte hun beademingstuk door aan de vissen, zodat die kunnen ademen... Swat, Bruno’s gedrag wordt verklaard door het hogere nitrogeengehalte in zijn bloed door die diepte, waardoor je gekke dingen gaat doen. Brenda daarentegen bleef volledig “normaal”, wat dat dan ook mogen betekenen...

B&B