We ruilden Pulau Nias voor een ander eilandje in, genaamd Pulau Samosir. Het is een eiland (640 vierkante km!) op een kratermeer, Lake Toba, dat 294 km omtrek meet, 87 km lang en 31 km breed is. Dat moet een serieuze uitbarsting geweest zijn om dat meertje te creëren. Op dit eilandje woonden vroeger nogal wrede gasten. Het was er gebruikelijk dat men dorpsgenoten voor pietluttigheden een kopje kleiner maakten. Maar voor dat men de beul te werk liet gaan, beroofden ze de ongelukkige van een stukje vel en wreven dit in met wat chili’s en look, van horen zeggen pikt da een beetje ;-)

Enfin, tegenwoordig is zingen hier de mode. Als je hier wat rondloopt, hoor je echt overal mensen zingen. Nu is, zoals algemeen geweten, niet iedereen, inclusief onszelf, in de wieg gelegd om zijn stembanden te laten trillen. Maar blijkbaar maakt dat hier niet echt veel uit, met alle gevolgen vandien ...

Ondertussen zijn we onze laatste week ingegaan. Binnen een weekje staan we weer op Belgische bodem, das ook weer effe geleden, he ...

Tot snel!
B&B