Onze laatste week bracht ons naar de jungle, waar we op zoek gingen naar nog wilde orangutans. Voor we deze vonden, stopten we nog even bij een vleermuizen grot. (helaas geen gezien, ’t was te donker, het stonk er wel naar stront, van hore zeggen is dat een indicatie voor vleermuizen...) De orangutans, verbasend dichtbij trouwens, spotten we in het national park, echt fantastisch. Volgens de parkranger hebben deze dieren voor 97% dezelfde genen als de mens, nu ja als we die beesten zo zien is dat toch nog een grote 3% verschil, zele (alhoewel, het waarschijnlijk bij sommige onder ons een kleine 3% is).
Na een dagje Medan (de 3e grotse stad van Indonesie) vlogen we naar Singapore, werkelijk een immens verschil. Van een van de vuilste steden van heel onze trip, naar onbetiwiste de properse stad van deze kant van de planeet. Onwaarschijnlijk dat deze maar 1 vlieguurtje van elkaar liggen. Echt heerlijk om nog eens in wat luxe te leven.

Grtz

B&B

We ruilden Pulau Nias voor een ander eilandje in, genaamd Pulau Samosir. Het is een eiland (640 vierkante km!) op een kratermeer, Lake Toba, dat 294 km omtrek meet, 87 km lang en 31 km breed is. Dat moet een serieuze uitbarsting geweest zijn om dat meertje te creëren. Op dit eilandje woonden vroeger nogal wrede gasten. Het was er gebruikelijk dat men dorpsgenoten voor pietluttigheden een kopje kleiner maakten. Maar voor dat men de beul te werk liet gaan, beroofden ze de ongelukkige van een stukje vel en wreven dit in met wat chili’s en look, van horen zeggen pikt da een beetje ;-)

Enfin, tegenwoordig is zingen hier de mode. Als je hier wat rondloopt, hoor je echt overal mensen zingen. Nu is, zoals algemeen geweten, niet iedereen, inclusief onszelf, in de wieg gelegd om zijn stembanden te laten trillen. Maar blijkbaar maakt dat hier niet echt veel uit, met alle gevolgen vandien ...

Ondertussen zijn we onze laatste week ingegaan. Binnen een weekje staan we weer op Belgische bodem, das ook weer effe geleden, he ...

Tot snel!
B&B

Na een tripje door de jungle (om 1 van de grootste bloemen ter wereld te gaan zoeken, nl. de rafflesia, voor de kenners?), hadden we het plan opgevat om te gaan relaxen en te surfen op het tropisch eilandje Pulau Nias. Maar de vrees die we vorige week hadden geuit werd spijtig genoeg werkelijkheid. Het lijkt wel of elke lokale mens hier een westerling beschouwt als een wandelde spaarpot. Enfin, na alle ‘hey misters, hey miss, hey brothers en hey sisters’ vakkundig van ons lijf te hebben geslagen, vonden we de gezochte rust in een uiterst aangenaam baaike. We leerden er zowaar enkele lokale mensen kennen die niet enkel vriendelijk waren voor onze geldbeugel!

Daar Pulau Nias wereldbekend is, in het surfmilieu dan toch, voor zijn golven kon Bruno de verleiding niet weerstaan en wierp hij zich vol overgave in de woeste zee. Na fiks wat pogingen (zie filmpje) slaagde hij er toch in om zichzelf te verheffen tot een echte surf dude en enkele zogenaamde groene golven te ‘berijden’ (of hoe heet dat eigenlijk?). De rest van de week verdeden we onze tijd met wat in de hangmat liggen, een boekske lezen, een wandelingske doen en ... Nee, dat was het eigenlijk.

See ya
B&B

Ons verblijf met Stoffel en Bram werd onverwacht een dagje verlengd! Zij zouden naar Jakarta vliegen, nog een dagje daar doorbrengen en de volgende dag was hun vlucht naar Dubai. Wij namen ’s morgens al een vlucht naar Jakarta, met 2 uurtje later (normaalgezien) een aansluiting naar Sumatra, wel met een andere maatschappij. Helaas bleken we een foutieve datum opgegeven te hebben, waardoor ook wij plots nog een nachtje in Jakarta bleven. Een geluk bij een ongeluk, als het ware.

En toen waren we nog met 2...

Sumatra zou helaas niet het beste eiland zijn om nog even volledig te relaxen, alhoewel... Wij vonden een strandje met als belangrijkste activiteit het visnet uitgooien en heel langzaam weer intrekken, en een ‘eskrem’-kar in de buurt! En nu worden we omgeven door rijstvelden en een spiegelglad meer. Dus we mogen eigenlijk niet klagen. Maar volgens Mister Lonely Planet, al een hele goede vriend ondertussen, zullen we het nog zwaar te verduren krijgen met onderhandelaars, verkopers en zogezegde ‘friends’...

We houden u op de hoogte, in week 49!
B&B

Van het ene eiland naar het volgende: Pulau Bunaken, Noord-Sulawesi. Ook hier was het weer een hele opdracht om er te geraken: eerst terug naar het veel te drukke Kuta op Bali, van daaruit 2 vluchten (waarvan de eerste serieus vertraagd) en dan nog een bootje (maar welk bootje? Vraag het dan gewoon, denk je, helaas kent elke Indonesier wel iemand die munt kan slaan uit toeristen voor een veel te dure prijs naar de overkant te brengen... Regel 1 in Indonesie: Vertrouw nooit een local!).

Bunaken zelf bleek op het eerste zicht niet echt op het paradijs. Het vuil van het vaste land spoelt hier aan, de weg, als die er al is, is heel slecht onderhouden en er is nergens een restaurantje te bespeuren. Maar elke duiker spreekt vol superlatieven over dit eiland, dus moesten we het paradijs onderwater gaan zoeken en dat was inderdaad wel heel erg mooi! Boven water werden we ‘verwend’ met veel rijst en uitstekende vis, duizenden spelletjes Boonanza en een zelfgemaakte bananenmilkshake!

Ondertussen zijn de laatste momenten met onze bezoekers aangebroken. Morgen scheiden onze wegen, zij vliegen richting Dubai en wij gaan ons laatste maandje doorbrengen op Sumatra.

Grtz
B&B

(een weekje later dan verwacht, maar het internet wou niet meewerken...)

Na ons weekje in het, naar onze normen dan toch, te toeristische Bali besloten we te gaan “uitblazen” op de idyllische Gili eilanden. De tocht ernaar toe bleek echter een iets lastigere onderneming dan we hadden verwacht. Niet enkel gaat het vervoer hier aan een slakke tempo (je doet ongeveer 1 u over 40 km en je vertrekt al met “een tropisch uurtje”, lees: vertraging), je krijgt ook nog eens te maken met louche taxi- en bus chauffeurs, waardoor reizen hier een ware beproeving wordt. Nu waren we al wel iets gewoon na het afgelopen halfjaar in Azië, maar na deze trip roepen we toch direct: lang leve ‘De Lijn’ en den ‘NMBS’! Enfin, een dag later dan verwacht en na flink wat verhitte discussies, kwamen we dan toch aan op de Gili eilanden. En, allokes, dat bleek zeer de moeite: hagelwitte stranden met palmboomkes, turquoise blauw water en onder water een prachtig reef op snorkel afstand. Daar en boven loop je er, dit in tegenstelling tot de rest van Zuid-oost Azie, niet het gevaar om overhoop te worden gereden door brommerkes, auto’s, bussen of vrachtwagens want deze bestaan niet op het eiland. Ze doen hier alles nog met paard en kar, te voet of met de fiets. De ideale plek dus om te relaxen, nietwaar?

Grtz
B&B

Bali kunnen we omschrijven als een eiland waar het massatoerisme reeds is neergedaald. Voor Australiërs is Bali het Benidorm en het Ibiza tezamen. Wij lieten de partystraat links liggen en placeerden ons in iets rustigere buurt. Na een avontuurlijke rafting trip (we gingen van een 4 m hoge waterval, zie filmpje) vergezelden we Bram en Stoffel in hun eerste echte duikervaring, wat een zeer chaotische duik werd want Bram zijn mondstuk brak af op 20 m diepte. De duikmasters (= onderwatergidsen) waren niet echt verstaanbaar (lokale Indonesiërs spreken niet altijd zo vlot Engels) en niet echt strikt in het naleven van de duikregels. Enfin, we boeken een volgend duiktripje best niet meer bij een boekingskantoortje ...

Daar Bali ook bekend staat als een surf-mekka, konden we natuurlijk ook niet anders om onszelf ook eens te laten meeschuiven op een van die golven. Op een ‘verlaten’ strandje kwamen we plots Kelly Slater tegen! Voor diegene die hem niet kennen: Kelly Slater is de Eddy Merckx van het surfen, de jongen is 8 keer wereldkampioen geworden en stond gewillig mee op onze foto. Daarna ging hij even trainen, een jetski bracht hem tot op de golven terwijl wij ons dood peddelden om de branding te trotseren.

See ya

B&B

Bram en Stoffel kwamen ons deze week vergezellen in het, volgens hen dan toch, zwoele Jakarta. We dachten dat we Java even snel konden doorkruisen om ons dan neer te poten op Bali of op een ander tropisch eiland, maar helaas duurde dit toch wat langer dan verwacht; de afstanden zijn niet zo verschrikkelijk groot, maar de reistijden daarentegen ...

Onderweg hielden we halt aan een tempel complex, waar blijkbaar de tempel niet de meeste aandacht kreeg maar wijzelf! Toen we de tempel van Borobudur gingen bezoeken, werden wij overal aangeklampt om mee op de foto te gaan. Bram en Stoffel waren blijkbaar niet alleen bekend voor u en ons, maar half Indonesie wou met deze bekenden op de foto!! Of de tempel de moeite was, vraagt u? Tja, euh, we genoten alleszins van een dagje bekendheid. We waanden ons even Tommeke Boonen en poseerden gewillig voor een dozijn camerakes. Daarna stond de Bromo vulkaan op de planning. Maar ook hier konden we niet onopgemerkt voorbij lopen. Overal werden ons door ‘vrienden’ (My Friend, My Brother...) de beste deals aangesmeerd om zonder nadenken en voor een veel te dure prijs (Special Price for you, Sir) een toer te nemen. We weerstonden alle aanbiedingen en maar goed ook, want later kwamen we andere toeristen tegen die serieus in het zak waren gezet.

Enfin na dat tempeltje en die vulkaan zijn we dan toch op Bali gesukkeld waar ons eindelijk weer een beachke wacht, ...

Grtz
B&B