Vang Vieng, dat bekend staat voor zijn vele outdooractiviteiten, was het volgende dorpje in de Laosplanning. Helaas was de ‘tubing’, d.i. de rivier afvaren op een binnenband van een tractor, niet zo erg avontuurlijk. We merkten al snel dat het vooral de activiteiten rond de rivier zijn die de sfeer maken: Beer Lao drinken, gratis wiskey, knalluide muziek en gratis swings over de rivier. Om het nog meer het paradijs voor de Engelse backpacker te maken, speelde ze hier s’avonds: Friends, Friends en Friends op de tv’s in de cafeetjes. 1 dag hier was voldoende...
En toen kwamen we in serieuzere oorden terecht... Phonsavan ligt in de Xieng Khuang provincie, die grenst aan Vietnam. Tijdens de Vietnam oorlog smeet den Amerikaan, in het geniep, 2 miljoen ton bommen in 580.344 vliegmissies over Laos (dwz een halve ton per inwoner!). Echter 30% van die bommen kwam niet tot ontploffing, waardoor er hier nog enorm veel onontplofte bommen verspreid liggen. Een grote groep van de slachtoffers dezer dagen zijn kinderen. Zij gaan op zoek naar eten in verlaten gebieden of proberen om het metaal van de bommen te verkopen, zodat ze hun ouders geld kunnen geven. De kleinste misstap kan fataal zijn! Toffe mannen, die Amerikanen...
Vandaag namen we een kijkje naar de ‘Plain of Jars’. Tja, dus eigenlijk een veld met kruiken, he. En eigenlijk weten ze nog steeds niet waarvoor die kruiken ooit gediend hebben...

B&B

Noord-Thailand vormde voor ons eigenlijk vooral een doorgang naar Laos en dus vlogen we erdoor. Tussenstops bevatte de tempels van Sukhothai, die zich te midden van veel groen bevonden. Erg mooi, maar hiermee was de dosis tempels tot zijn maximum gekomen. Om overdosis te vermijden, lieten we de tempels van Chang Mai en Chang Rai voor wat ze waren.
Na de grens met Laos te zijn overgevaren (deze wordt namelijk gevormd door de Mekong rivier), namen we de slow boat naar Luang Prabang. We hadden al snel door dat hij de ‘slow’ in zijn naam niet gestolen had... Deze 2 dagen waren dan ook rijkelijk gevuld met rondkijken, slapen, lezen, eten en rondkijken (of had ik dat dan al gezegd?)...
Uiteindelijk bereikten we Luang Prabang, helaas net op het moment dat het regenseizoen hier aanbreekt. Dat maakt wel dat alles hier erg groen is en in bloei staat. Het enigste probleem in dit stadje is, dat het elke avond een marktje heeft. Gevolg: Brenda (en blijkbaar de rest van de vrouwelijke toeristen) raakt in extase, en ontwikkelt een, voor de man althans, vreemde drang om dit elke avond af te schuimen... Enfin ze moet toch hare eigen rugzak dragen...

Sabaidii

B&B