Na de (letterlijk) schokkende avonturen in Queenstown hebben we onze reis verder gezet richting Wanaka. Daar hebben we een wandeling ondernomen en na zwaar afzien de top bereikt met een prachtig 360 graden panorama (zie filmpje). Na deze fysieke inspanning zijn we een mentale uitdaging aangegaan in Puzzling World, met een labyrint als hoofdattractie. Hieruit bleek nogmaals dat het mannelijk geslacht superieur is in orientatie; volgens Brenda: puur toeval...
De volgende halte bevond zich op een besneeuwde top met zicht op Mt Tasman en Mt Cook, na een adembenemende helicoptervlucht over Fox Glacier. Een ervaring waar we waarschijnlijk over 20 jaar nog over zullen vertellen. Na dit spektakel moesten we even bekomen en waar kan dat beter dan in een jaccuzi met onze vrienden en een pint bier.
Enigste minpunt van de week was dat het goedkope memory-kaartje van het digitaal fototoestel gecrasht is, vandaar de weinige foto's. Hopelijk kunnen we er nog op een of andere manier een paar van recupereren.
Ons avontuur in Nieuw-Zeeland begint stilaan te korten. We hopen nog een rafting mee te pikken vooraleer we den jet richting het hopelijk veel warmere Sydney nemen.

B&B

P.S.: De filmpjes van vorige week hebben een kleine verandering ondergaan.

Het gevoel van ZUIVERHEID: Millford Sound.
Enorm hoge fjorden met onnoemelijk veel watervallen en als basis azuurgroen water, prachtig.

Het gevoel van OVERWINNIG: The Luge Rides.
In een klein karretje de berg afrazen en vOOr Bruno de eindstreep halen, volgens Bruno is dit gebaseerd op simpele fysica: de zwaartekracht.

Het gevoel van WAANZIN: Shotover Jetboat.
Met een ongelooflijke snelheid door een kloof varen, rakelings langs rotsen om dan ineens een spin te maken van 360 graden. (trouwens nog eens bedankt hiervoor, Lars, Jente, Frie en Bjorn)

Het gevoel van MACHTELOOSHEID: Het Nieuw Zeelandse weer.
Hoeft dit nog verdere commentaar, buiten dat het enkel beter kan worden.

Het gevoel van INSTABILITEIT: Earthquakes.
's Nachts wakker worden door het heen en weer dansen van onze Van. In internetcafe verrast worden door een hevige trilling van het gebouw, inclusief kaders aan de muur, kopjes koffie, computers, ... echt alles bewoog. (momenteel ervaren we enkel nog kleine naschokjes, dus no worries)

Het gevoel van VRIENDSCHAP: Andy & Esperante.
Een Engelsman en een Spaanse waar we al een paar dagen samen met optrekken en die ons reeds meermaals vloerden met een spelletje Boonanza, dus tijd voor een ander spel!

Een GOED gevoel!
B&B

hey hey,

Onzen Jucy Van werd begin deze week gesignaleerd te Christchurch ter hoogte van een Belgisch Bier Cafe. By The Way, volgens de Lonely Planet zijn de Belgische Bier Cafe's de nieuwe rage in navolging van de Irish Pubs, maar ne Jupiler of Maes kennen ze hier toch niet, enkel vettige Stella.
Veel meer had Christchurch ons niet te bieden, dus reden we richting de bergen om nog een keertje te gaan snowboarden. Prachtig weer deze keer, enkel de stormwinden in de bergen niet meegerekend, waardoor skigebied Mt Hutt helaas dicht bleef vandaag en morgen. Zelfde verhaal ter hoogte van Lake Tekapo en Mt Cook, alleen deed deze laatste er nog een schepje bovenop met sneeuw, mist en hagel. Dunedin daarentegen had prachtig weer en surfbeaches, the place to go, dus. Om 8u 's morgens het cafe al ingevlogen om te genieten van een geladen duel tussen Frankrijk en Nieuw-Zeeland op het WK Rugby. The All Blacks NZ (die naar onze bescheiden mening nogal arrogant overkwamen, evenals de meeste fans in de bar trouwens) liepen een serieus blauwtje op met een 20-18 nederlaag. Na getuige te zijn van dit Nationaal drama, verlieten we de steile straatjes van Dunedin in de richting van de Catlins National Park. Een paar dagen volledig afgezonderd van de wereld, enkel omringd door een paar miljoen schapen en prachtige natuur. Echt super!
Het is hier al 2 dagen echt goed weer, fingers crossed voor het verdere verloop langs de westkust van NZ.
Ohja, het Wildlife van deze week hield in: Yellow-Eyed Penguins en Sea Lions (waarvan 1 al dan niet nog in leven is en een andere nog in aanvalspositie staat omdat Bruno te dichtbij kwam...)

Greetz,
B&B

The Princes versus Speedy...
Toch wel een spannende race in het begin, daar Speedy maar op halve kracht vaarde en The Princes reeds alle krachten gebruikte om voorsprong te winnen. Het tij keerde echter toen Speedy een versnelling hoger schakelde. The Princes kon helaas niet meer sneller. Ze besloot om even op krachten te komen in een baaike. Op dat moment daalde Speedy echter vlot de rivier af en bereikte ook als eerste de oceaan. Hij was zo snel dat Brenda hem niet meer te pakken kreeg. Op dit moment benadert hij met grote waarschijnlijkheid reeds de kust van Australie. Bij The Princes wou men kost wat kost ook de eindstreep halen, met gevolg dat ze half gekapseisd een kleine (dikke) minuut na Speedy de oceaan bereikte. Brenda redde nog net de oceaan van het wrak (is het niet omgekeerd Bruno??) Bon, dat was plezant!!
Daarnaast zijn we deze week nog gaan kamperen in Abel Tasman National Park na een lange dag wandelen. De tocht terug hebben we met de kayak afgelegd via blue lagoons en fantastische baaien, onder begeleiding van zeehondjes en Mister Andy, de local hero en onze persoonlijke gids op het water. Dit was echt een superervaring!!
Een paar dagen gechilled en dan naar de SPERM-whales (lees: potvissen) gaan zien in Kaikoura. Dit was een pak minder spectaculair.
Voor de volgende dagen hangt de keuze tussen snowboarden of surfen af van het weer. We zien wel waar onze flashy jucy car ons brengt.

Groetjes!
B&B

Goooooodmooooorning Belgium!

We hebben weer een weekje mogen genieten van de mooie natuur in Nieuw-Zeeland, van aan de BEACH tot in de MOUNTAINS.
We zijn de week begonnen op het strand: Brenda op het zand, liggend en lopend; Bruno in de zee, op een sufboard (lees: voornamelijk ernaast...). Nee, eigenlijk ging het hem wel goed af voor de eerste keer (zie filmpje). Tegen alle verwachtingen in (van Brenda toch), was het niet Bruno die hierbij de eerste blessure opliep, dan wel Brenda tijdens het joggen: een schelp in haar voet.
Na al deze inspanningen, was het tijd om wat te relaxen in een van de vele thermische baden (door vulkanische activiteit) in Rotorua. De ROT in Rotorua slaat volgens ons op de stinkende zwavelgeur die in dit stadje hangt (vergelijkbaar met ROTTE eieren). Na 3 thermische parken met warmwaterbronnen, kokende modder, dampende meren, spuitende gheysers en felgekleurde rotsen, werd het tijd om ons reukorgaan wat rust te gunnen. Hier zijn we trouwens landgenoten tegengekomen, een koppel van wel heel dichtbij (hij was van Boechout en zij van Edegem). Hierdoor moesten we natuurlijk wel weer even opletten wat we hier zeiden tegen elkaar over de medemens in NZ.
Op de weg naar de bergen zijn we nog gestopt bij een kabbelend beekje, dat nogal abrupt overging in een woeste rivier (zie filmpje), en bij een indrukwekkende waterval. Aangekomen in de bergen wilden we graag de beroemde Tongariro Crossing doen, dit is een stevige dagwandeling met schitterende uitzichten langs vulkanen en meren. We gingen eens actief doen... Toch wel spijtig dat we een NO GO kregen van de plaatselijke toeristische dienst omwille van erg slechte weersomstandigheden. Als compensatie zijn we dan maar gaan SNOWBOARDEN!! (zicht was wel beperkt en sneeuw niet optimaal) Na een beetje cultuur in het -voor de rest niet veel te beleven- Wellington, hebben we vanmorgend de Ferry genomen naar het Zuid-eiland.

Tot zover deze week! hope to see you the next one
B&B

Hi Mates (zo worden wij hier ook vaak aangesproken)

Na een weekje op het Noord-eiland van Nieuw-Zeeland doorgebracht te hebben, weer een verslagje. Blijkbaar komen er hier niet veel Belgen op bezoek, dus moest je nog geen reisbestemming hebben...

Na een bijna slapeloze nacht op het vliegtuig van Darwin naar Sydney en van Sydney naar Auckland, moesten we een eerste keuze maken: auto of campervan - huren of kopen? Uiteindelijk werd het een exclusieve flashy groene jucy rentals campar (wat eigenlijk een omgebouwde monovolume bleek). Bijna al de waarborg kwijtgespeeld toen Bruno op een smal weggetje rechts uitweek in plaats van links... (venten toch). Volgende dag Auckland bezocht wat eigenlijk een grootstad als een ander is. Wat ons echter wel onmiddellijk opviel, en je kan het je bijna niet voorstellen, dat de Nieuw-Zeelanders even zot zijn (nu tijdens het WK Rugby) van hun rugby team The All Blacks, als de Nederlanders van Oranje tijdens WK voetbal.
Na de drukte van Auckland was relaxen in een zelfgegraven warm badje wel op zijn plaats (filmpje). Door de vulkanische activiteit daar is het grondwater daar heet, vandaar de naam Hot Water Beach.
Na een erg lange autorit (want de enige autostrade is hier slechts 50 km lang) kwamen we aan in de Bay of Islands. Hier hebben we met een bootje rondgevaren, in het begin met erg slecht weer en zeer hoge golven, maar later op de dag met echt prachtig weer en rustig water. Gepicnict op een van de mooie onbewoonde eilandjes, genaamd Urupukapuka... Onderweg nog een stuk of 12 dolfijnen gespot (filmpje) en blauwe pinguins. Bij het aanschouwen van onze eerste dolfijnen was Brenda zo in extase dat de dolfijnen spontaan voederde met het geheugenkaartje van ons fototoestel...(vrouwen toch)
Na een reisdag en een rustdag in de Bay of Plenty, gaat Bruno zich morgen wagen aan een surfplank, dus de volgende foto's zullen met blauwe plekken zijn... Brenda blijft aan wal, zoals het een goede stuurvrouw betaamt.
En ja, we zijn nog steeds blij met onze reispartner, voor moest dit anders tot uiting komen uit het tekstje hierboven...

Tot volgende week,
B&B