Tibet |
Bekijk het fotoalbum voor dit land Bekijk de filmpjes voor dit land |
1 berichten uit de reisblog voor dit land
| Relaas over de onrust op het dak van de wereld... |
Tibet geplaatst op 20.03.2008 @ 17:36:50 CET |
Toen we op woensdag 12 maart de luchthaven van Lhasa buiten wandelde, werden we opgewacht door een ongeruste gids (die onze permit regelde). Hij vertelde ons dat er maandag en dinsdag protesten van Tibetanen waren geweest, waardoor de Chinese overheid prompt een aantal belangrijke kloosters en Mount Everest Base Camp gesloten hadden. Dju, precies geen goed moment om Tibet te komen bezichtigen. Maar onze gids verzekerde dat er nog vele andere dingen te bezoeken viel.
De eerste 2 dagen deden we alles rustig aan. We probeerden de hoogte gewoon te worden, want we voelde ons toch wat duizelig, snel buiten adem en met een lichte hoofdpijn.
Dag 3, vrijdag, maakten we een trip naar Namtso Lake, het hoogstgelegen zoutwatermeer, op ongeveer 4000m. Om hier te geraken, moesten we een pass over van 5190m. Het uitzicht was prachtig! Een bevroren meer met besneeuwde toppen op de achtergrond. Onderweg kwamen we enorm veel yaks tegen en ook pelgrims die biddend richting Lhasa trokken (biddend = elke meter handen in de lucht slaan en zichzelf neerwerpen op de grond). Tijdrovend om ergens te geraken ;-)
Op de weg terug kregen we te horen dat er blijkbaar van alles gebeurd was in Lhasa vandaag en dat we niet meer terug naar onze jeugdherberg konden, gelegen in het centrum. Na een nacht in een hotel in een buitenwijk, gingen we op zoek naar onze rugzakken. Wat we daar zagen, deed ons pas onze ogen openen over wat er gebeurd moest zijn. Op elke straathoek stond een wegblokkade van soldaten, we zagen tanks rijden, veel puin op de straat liggen, tibetanen die vastzaten tussen 2 wegblokkades, wenende mensen, uitgebrande auto’s en winkels; het leek wel een oorlogszone. We geraakten door de wegblokkades tot net aan onze jeugdherberg. Daar was de schade het ergst en mochten we eerst niet door. Na een lange en moeizame onderhandeling van een klein uur, mochten Bruno en een andere toerist alle zakken gaan ophalen, en keerden we terug met rugzak. Maar ons (chinees!) hotel wou ons plots niet meer accepteren, omdat we buitenlanders waren. De chinese overheid heeft het niet zo met kritische toeristen. Na onderhandeling van een chinese student rechten, konden we toch blijven. Hij vertelde ons zijn kant van het verhaal; ‘de tibetanen hebben geen respect voor wat de chinezen voor hen doen; toen we in hun land kwamen, hebben we hen bevrijd en nu doen ze dit...’. We hebben even op ons lip moeten bijten!
Toen we de volgende dag ons laatste avondmaal in Lhasa gingen eten, zagen we vele chinese burgers samentroepen met metalen staven in hun handen. De politie die massaal aanwezig was, liet dit echter gewoon toe. Dus het lot van de arme tibetaan was duidelijk al bezegeld. Voor ons was het frustrerend dat we eigenlijk zo dichtbij waren en toch niets konden doen.
Wij vertrokken maandagmorgend met 11 andere toeristen in 3 jeeps naar Kathmandu. We werden bijna gedwongen om dringend te vertrekken, want ze verwachtte nog meer... Voor ons leek het vooral dat we weg moesten, zodat er geen kritische opinie meer was en de Chinezen vrij spel kregen.
Deze 2 daagse rit verliep zonder problemen, recht door het verrassend leeg Himalaya gebied, Nepal binnen.
Om niet direct te vergeten...
B&B
De eerste 2 dagen deden we alles rustig aan. We probeerden de hoogte gewoon te worden, want we voelde ons toch wat duizelig, snel buiten adem en met een lichte hoofdpijn.
Dag 3, vrijdag, maakten we een trip naar Namtso Lake, het hoogstgelegen zoutwatermeer, op ongeveer 4000m. Om hier te geraken, moesten we een pass over van 5190m. Het uitzicht was prachtig! Een bevroren meer met besneeuwde toppen op de achtergrond. Onderweg kwamen we enorm veel yaks tegen en ook pelgrims die biddend richting Lhasa trokken (biddend = elke meter handen in de lucht slaan en zichzelf neerwerpen op de grond). Tijdrovend om ergens te geraken ;-)
Op de weg terug kregen we te horen dat er blijkbaar van alles gebeurd was in Lhasa vandaag en dat we niet meer terug naar onze jeugdherberg konden, gelegen in het centrum. Na een nacht in een hotel in een buitenwijk, gingen we op zoek naar onze rugzakken. Wat we daar zagen, deed ons pas onze ogen openen over wat er gebeurd moest zijn. Op elke straathoek stond een wegblokkade van soldaten, we zagen tanks rijden, veel puin op de straat liggen, tibetanen die vastzaten tussen 2 wegblokkades, wenende mensen, uitgebrande auto’s en winkels; het leek wel een oorlogszone. We geraakten door de wegblokkades tot net aan onze jeugdherberg. Daar was de schade het ergst en mochten we eerst niet door. Na een lange en moeizame onderhandeling van een klein uur, mochten Bruno en een andere toerist alle zakken gaan ophalen, en keerden we terug met rugzak. Maar ons (chinees!) hotel wou ons plots niet meer accepteren, omdat we buitenlanders waren. De chinese overheid heeft het niet zo met kritische toeristen. Na onderhandeling van een chinese student rechten, konden we toch blijven. Hij vertelde ons zijn kant van het verhaal; ‘de tibetanen hebben geen respect voor wat de chinezen voor hen doen; toen we in hun land kwamen, hebben we hen bevrijd en nu doen ze dit...’. We hebben even op ons lip moeten bijten!
Toen we de volgende dag ons laatste avondmaal in Lhasa gingen eten, zagen we vele chinese burgers samentroepen met metalen staven in hun handen. De politie die massaal aanwezig was, liet dit echter gewoon toe. Dus het lot van de arme tibetaan was duidelijk al bezegeld. Voor ons was het frustrerend dat we eigenlijk zo dichtbij waren en toch niets konden doen.
Wij vertrokken maandagmorgend met 11 andere toeristen in 3 jeeps naar Kathmandu. We werden bijna gedwongen om dringend te vertrekken, want ze verwachtte nog meer... Voor ons leek het vooral dat we weg moesten, zodat er geen kritische opinie meer was en de Chinezen vrij spel kregen.
Deze 2 daagse rit verliep zonder problemen, recht door het verrassend leeg Himalaya gebied, Nepal binnen.
Om niet direct te vergeten...
B&B
