We werden deze week zowaar overvallen door, jawel, stress! Nu vermoed ik dat jullie denken: stress? Ze hebben verdomme vakantie voor 12 maand! En toch overkwam het ons geheel onverwacht in Nha trang, welke overigens bekend staat als een prachtige vakantiestad aan de zee (compleet overroepen volgens ons...). Toen de hoteleigenaar, zoals ze hier in Vietnam altijd doen, bij het inchecken naar onze paspoorten vroeg, stelden we tot onze grote verbazing vast dat deze niet meer in ons bezit waren. Verdorie wat nu? De hoteleigenaar, begripvol als hij was (hmhm), begon al gelijk moeilijk te doen en bleef op de kamer totdat we onze rugzak helemaal ondersteboven hadden gehaald, alsof we illegale immigranten waren op zoek naar een beter leven in Vietnam? Nadat ook deze zoektocht op niets was uitgedraaid begon ons het koud zweet uit te breken. De bus! Ze moeten uit onze zak zijn gevallen tijdens het overhandigen van onze busticketjes. We vroegen de hoteleigenaar, die ik net had proberen te sussen met een copietje van ons paspoort en deze nu aan het bestuderen was alsof hij een douanebediende was, of hij de nummer van de busmaatschappij wist. Neen, dat wist hij niet en van een telefoonboek had hij nog niet gehoord. We moesten volgens hem terug naar het busstation om te gaan zoeken. Onderweg bedacht Brenda plots of we onze paspoorten wel hadden terug gekregen in het vorige Hotel? Verdomme nee! Ze liggen dus nog in het vorige stadje, op een 12 u durende busrit van hier. (Ik weet het lijkt onwaarschijnlijk dom dat je je paspoorten vergeet terug te vragen, zeker in een land als Vietnam. Maar ik vrees dat 9 maanden reizen reeds sporen heeft nagelaten in onze zorgvuldigheid). De vriendelijk man van het busstation had maar een half woord nodig of hij had ons vorige Hotel al aan de lijn. Deze laatste zouden onze paspoorten met de volgende bus meegeven. Laten we zeggen dat we redelijk opgelucht waren toen we de dag erna onze paspoorten terug in ons handen hadden en we languit onder een wuivend palm konden rusten...

B&B

P.S.: Blijkbaar achtervolgt ons het ongeluk want op de plaats waar de Orkaan in Birma is geweest hebben we nog een verse kokosnoot gedronken en bijna op het epicentrum van de aarbeving in China hebben we Panda beren gaan bezoeken, hopelijk haalt het ongeluk ons niet in he...

Via kleine bergdorpjes in Laos bereikten we eindelijk de grens met Vietnam en van daaruit ‘buste’ we verder tot in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam. Wat ons onmiddellijk opviel bij de Vietnamees, is dat deze veel meer trekt op de Chinees dan de mensen van Laos of Thailand. De mensen hier zijn over het algemeen wat norser, maken wat meer kabaal en blijkbaar iets typisch Vietnamees: ze zijn erg vriendelijk tot dat ze je geld hebben. Maar misschien heeft dit wel iets met hun geschiedenis te maken...
Nadat we Hanoi hadden overleefd (het verkeer is daar echt onvoorstelbaar levensgevaarlijk) maakten we een uitstapje naar Halong Bay, genomineerd voor 1 van de 7 wereld wonderen. Het bevat 1000-en eilandjes in allerlei groottes en vormen. Het is een zeer toeristische bestemming maar dat heeft zijn redenen. Je vaart met een bootje tussen al die eilandjes, je kan er wat zwemmen, met een kano tussen de eilandjes varen en ziet er fantastische zonsondergangen. Geen wonder dus dat we niet de enige waren.
Ondertussen hebben we onze weg weeral verder gezet, ditmaal richting het zuiden van Vietnam. We hopen de komende week ons nog eens af te kappen op een strandje. Dit is reeds geleden van onze tijd in Myanmar, ongeveer 10 weken! Dringend tijd dus...

B&B